سالهاست که خیابان ها و جاده های منطقه با وضع ترافیکی شدید در اکثر اوقات سال وضع نامناسبی به خود گرفته اند.
راه اندازی کمربندی جدید تنکابن یکی از پروژه هایی است که سالیان سال بحث افتتاح آن مسکوت مانده بود. این در حالی است که هر ساله مسئولان نظاره گر ترافیک شدید درون شهری بودند که بالاخره در آستانه ی نوروز سال 1388 این امر به وقوع پیوست و مسافران عزیز نوروزی اولین افتتاح کنندگان بودند.
پروژه ای که با زحمت شبانه روزی چند ماهه به پایان رسید.
اما نکته قابل توجه اینجاست که جاده ای که نام کمربندی بر پیشانی آن حک شده چگونه از یک خیابان معمولی بیشتر سرعت گیر و دست انداز دارد! جاده ای که حداکثر سرعت در آن 10 کیلومتر در ساعت می باشد!!!
کسی که برای اولین بار قصد عبور از این کمربندی را دارد مطمئنا بعد از طی مسیر نیاز به تعویض کمک فنر و جلوبندی ماشین خود را دارد. خروجی غربیی کمربندی که با جاده اصلی متقاطع بوده و هر لحظه انتظار تصادف در آن می رود. خاکی بودن بخش انتهایی کمربندی و تقاطع آن با جاده اصلی که در هر بارندگی خفیف دریاچه ای بسیار زیبا در آن آشکار می شود. نداشتن هیچگونه علامت و هشدار در انتهای غربی کمربندی و تقاطع کم نظیر آن با جاده اصلی...
عریض کردن جاده ها در زمان کوتاه بسیار کار مثبت و قابل توجهی است اما عمق موضوع مسائلی را پیش روی هر راننده ای نمایان می سازد. جاده هایی که حداکثر عمر مفید آسفالت آن یک سال است. رانندگی در شب ناممکن و مصداق بازر بازی با مرگ می باشد. شانه های بسیار پر شیب و اختلاف سطح زیاد جاده با شانه ی کناری در جاده رامسر به تنکابن، قرار گرفتن دیواره های بتونی بسیار محکم در جاده تازه عریض شده شهر شیرود که بدون هیچگونه علائم هشدار دهنده و روشنایی است و در هنگام رانندگی شبانه به هیچ عنوان قابل رویت نیستند، آسفالت های تمامی پل های جاده رامسر-تنکابن با ترک ها  پستی بلندی ها و چاله های دردسرساز...
ضمن عرض خسته نباشید به تمامی مسئولینی که در این امور نقش بسزایی ارائه کردند لازم می دانم این نکته را ذکر کنم که هر شهروند در غرب مازندران خود مسئولی است که ناظر خدمات مسئولین حقوقی است.
حسین امینی