به نقل از : اخبار رامسر

مطالبی از يک رامسری دردمند...

مدتها بود که به رامسر نرفته بودم، حدود بیست سال. شهری که در آن بدنیا آمدم و در آن بزرگ شدم و برای بزرگتر شدن راهی یکی از کشورهای اروپایی شدم. یک هفته در رامسر بودم و تقریبا همه جایی که بنا داشتم بروم رفتم و برایم خیلی جالب بود. کوچه ها و خیابانهایی که یادآور کودکی هایم بود، زمان دبستان و دبیرستانم و خلاصه دوستان و همکلاسیهای آن زمان. جالب است بدانید که رامسر زیاد تغییر نکرده بود و همه چیز شبیه بیست سال پیش بود واین موضوع مرا رنج می داد چرا که رامسر دارای موقعیتی است که بسیاری از افراد حتی خارجی ها شیفته آنجا هستند. نمی دانم مقصر کیست و چه کسانی باید به فکر این شهر زیبا می بودند اما کوتاهی کردند؟
مردم رامسر هم که همیشه شاد بودند و شادابی از سرو رویشان هویدا بود اینبار بسیار پریشان حال و غمگین بودند حتی خانواده هایی که اصلا مشکلی بنام فقر ندارند هم چهره بشاش و امیدوارکننده ای نداشتند.
من خیلی غصه خوردم و حالم بد شد و همین منظره ها باعث شد تا آنطور که می خواستم نتوانم خوش باشم.
امروز با این وبلاگ آشنا شدم خواستم درد دلم را برای شما عزیزان بنویسم تا بدانید که اوضاع شهرمان چقدر نگران کننده است.
از همه چیز بدتر وضعیت جوانا ن بود که خیلی از آنان یه دخانیات و مواد مخدر و روان گردان پناه برده بودند و نمی دانم تا کجا می توانند پیش بروند و چقدر دوام می آورند؟ باید به این اوضاع رسیدگی کرد من حاضرم هر کار مفیدی که از من بر بیاید انجام دهم.ما در مقابل همه چیز مسئولیم و هیچ بهانه ای از هیچ کس پذیرفته نیست زیرا آنانی که سالم هستند باید به فکر افراد ناسالم باشند تا خدا هم کمک کند و آنان هم بهبودی در کارشان حاصل شود.
مرا ببخشید که از آنهمه زیبایی رامسر تنها این نکات تیره را برای شما نقل کردم قول می دهم که بزودی جنبه های مثبت رامسر را هم که خیلی بسیار است برای شما بنویسم.
اگر برای شما امکان دارد این مطالب را روی صفحه قرار دهید تا همشهریهای عزیزم بخوانند و در باره آن نظربدهند. دلم می خواهد هر چه زودتر دست بکار شویم و لکه های تیره را از شهرمان که شهرت جهانی دارد پاک کنیم.
با تشکر از حوصله شما دوستدار همه ملت ایران بویژه رامسریهای عزیز :

ح-پروانه مقیم یکی از کشورهای اروپایی